عصر پنجشنبه ۹۶/۲/۷ دومین جلسه از سری جدید نشستهای مثنوی خوانی و مولوی پژوهی با سخنرانی دکتر محمد خدادادی در کتابخانه امام علی (ع) یزد برگزار شد.
در این نشست دکتر خدادادی به شرح و تفسیر ادامهی ابیات دفتر اول مثنوی (ابیات ۳۲۰۱ تا ۳۲۸۰) پرداختند. در این جلسه در ضمن تبیین ابیات به موضوعاتی از قبیل: مقام نیستی، جایگاه نیاز در مسیر سلوک، شرایط رسیدن به مقام مظهریت و کسب کمالات بحث شد.
همچنین به این موضوع پرداخته شر که یکی از صعبترین حجابهای راه سلوک «پندار کمال» یا «توهم دانایی» است که باعث بازماندن آدمی از رسیدن به کمال وجودی او میشود. راه برداشتن این حجاب و بیماری باطنی مراجعه به طبیب آگاهِ باطنی یا همان پیر ربّانی است. تنها اولیاء الهیاند که می توانند این حجاب ظلمانی را از وجود آرمی برطرف سازند.
دکتر خدادادی در ادامه به شرح و تفسیر حکایت «مرتد شدن کاتب وحی پرداختند و گفتند قصد اصلی مولوی از طرح این حکایت آن است که بگوید چگونه ممکن است حکمت و معرفت اولیاء الله به صورت موقت در وجود سالکان و مریدان و راهروان حقیقت تجلّی پیدا کند، و مریدان بایدمتوجه عاریتی بودن این تجلی و نور باشند و بدانند تنها میهمان تجلیات نوری پیر بودهاند و مبادا به اشتباه خود را صاحب آن نور دانسته و دچار غرور و تکبر شوند و در برابر آن حقیقت مطلق بایستند و با آن دشمنی کنند.
همچنین مقداری دربارهٔ شعور ذرات و شعور جمادات از دیدگاه شمس و مولوی بحث به میان آمد و ادامه بحث به جلسات آینده موکول شد.